Γράμματα σε μια Νέα Γυναίκα

Γράμματα σε μια Νέα Γυναίκα

Αγαπημένη μου - να που βρήκα την κατάλληλη προσφώνηση σ’ αυτά τα παθητικά κρυφομιλήματα -.
Σας έχω συναντήσει σ’ όλες τις προηγούμενες ζωές μου, όλους τους περασμένους αιώνες. Στη Βερόνα, στο κατάστρωμα ενός πλοίου, στις σελίδες του Ethica seu scito te ipsum, στο Ασμα Ασμάτων.
Μ’ αυτόν το Αρχαίο Πτερνιστή τον Χρόνο, αναμετρήθηκα σαν ίσος προς ίσο. Έγινα, προς χάρη σας, ποιητής για να διαφιλονικήσω μαζί του. Για μην σας εγκαταλείψω στη σκόνη του Καιρού. Για να ξορκίσω τον βραχνά της φθοράς με τις στροφές μου.
Δεν ήταν ο βάρδος του Avon που τον φοβέριζε. Εγώ ήμουν.

Devouring Time, blunt thou the lion's paws,
And make the earth devour her own sweet brood;
Pluck the keen teeth from the fierce tiger's jaws,
And burn the long-lived phoenix in her blood;

Make glad and sorry seasons as thou fleets,
And do whate'er thou wilt, swift-footed Time,
To the wide world and all her fading sweets;
But I forbid thee one most heinous crime:

O, carve not with thy hours my love's fair brow,
Nor draw no lines there with thine antique pen;
Him in thy course untainted do allow
For beauty's pattern to succeeding men.

Yet, do thy worst, old Time: despite thy wrong,
My love shall in my verse ever live young.

Άπληστε Χρόνε, στόμωσε του λιονταριού τ’ ακόνια,
Άφησε τη γης να κατατρώγει κάθε γλυκό της θρέμμα·
Μάδησε τα δόντια τ’ αιχμηρά απ’ του θεριού τα φονικά σαγόνια,
Και κάψε το αιώνιο πουλί, το Φοίνικα, με το δικό του αίμα.

Φέρε εποχές χαρούμενες και θλιβερές καθώς κινείσαι,
Κι ότι μπορείς μαράζωσε με το γοργό σου βήμα∙
Το κόσμο τον απέραντο με τις φθαρμένες χάρες σβήσε.
Σου απαγορεύω όμως το πιο φρικτό σου κρίμα:

Της αγάπης μου την ακριβή θωριά, με τις ώρες σου, δεν θα χαράξεις ∙
Αυλακιές με την αρχαία πένα σου μη σκάψεις∙
Αλώβητη τη νιότη άφησε, μη την χαλάσεις∙
Για τους άντρες πούρχονται την ομορφιά της να φυλάξεις.

Μι κι αν ακόμα το θλιβερό σου έγκλημα προφτάσεις, άχρηστο θα γένει.
Η Αγάπη μου, στου στίχους μου, νέα και άφθαρτη για πάντα μένει.

Παρακαλώ συγχωρέσατε με για την κακή απόδοση του σονέτου. Απέχω πολύ από το γίνει ο λόγος μου γνήσια ποιητικός. 

Σας εύχομαι ο Νέος Χρόνος να σας οδηγήσει μακριά από νυσταγμένα λιμάνια. Να ανοίξετε πανιά για τα νησιά του Νότου. Σαν τους θαλασσοπόρους, που μια πατρίδα αφήνοντας - εύρισκαν έναν κόσμο.

Shakespeare's Sonnet 19. Και για την Αντιγραφή