Philosophy Café - Φιλοσοφικό Καφενείο

HAD I the heavens' embroidered cloths, Enwrought with golden and silver light, The blue and the dim and the dark cloths Of night and light and the half-light, I would spread the cloths under your feet; But I, being poor, have only my dreams; I have spread my dreams under your feet; Tread softly because you tread on my dreams . Αν είχα φορεσιά κεντημένη στον Παράδεισο, δουλεμένη με φως από μάλαμα και ασήμι, Τα μπλε και τα θαμπά και τα βαθύχρωμα ρούχα της νύχτας, της μέρας και του μισοσκόταδου, θα τα 'στρωνα κάτω από τα πόδια σου. Μια και είμαι, όμως, φτωχός, μόνο όνειρα έχω. Έτσι άπλωσα τα όνειρα μου κάτω από τα πόδια σου. Βάδισε απαλά γιατί πατάς πάνω στα όνειρά μου. Source: Από το ομώνυμο ποίημα του  William Butler Yeats . Η απόδοση στα Ελληνικά έγινε από εμένα. Όπως απαγγέλλεται στην ταινία "84 Charing Cross Road (1987)" από τον Sir Anthony Hopkins ps . Πατώντας το πλήκτρο  cc  εμφανίζεται το ποίημα υποτιτλισμένο

Seigneur, fais de moi un instrument de ta paix, Là où est la haine, que je mette l'amour. Là où est l'offense, que je mette le pardon. Là où est la discorde, que je mette l'union. Là où est l'erreur, que je mette la vérité. Là où est le doute, que je mette la foi. Là où est le désespoir, que je mette l'espérance. Là où sont les ténèbres, que je mette la lumière. Là où est la tristesse, que je mette la joie. O Seigneur, que je ne cherche pas tant à être consolé qu'à consoler, à être compris qu'à comprendre, à être aimé qu'à aimer. Car c'est en se donnant qu'on reçoit, c'est en s'oubliant qu'on se retrouve, c'est en pardonnant qu'on est pardonné, c'est en mourant qu'on ressuscite à l'éternelle vie. Κύριε, κάνε με όργανο της γαλήνης Σου Να σπείρω όπου υπάρχει μίσος, την αγάπη όπου υπάρχει προσβολή, τη συγχώρεση όπου υπάρχει αταξία, την ενότητα όπου υπάρχει το λάθος, την αλήθεια όπου υπάρχει α...

  Πλάσματα, όπως εσύ, δεν πρέπει να ξεχασθούν, γλυκέ μου φίλε. Εμείς οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη από σκύλους σαν κι εσένα. Πόσα σου χρωστάω: παραμυθία, κατανόηση, στήριγμα στη μοναξιά μου. Μέσα από την παρουσία σου, για δεκατρία χρόνια, απέκτησα προπάντων την πνευματική δύναμη να ανέχομαι τους άλλους, ακόμα κι όταν οι άλλοι με εγκατέλειπαν. Αρετή που δεν είχα και που απέκτησα χάρις σ’ εσένα.  Γνωρίζω ότι δεν με χρειαζόσουν όσο έχω είχα ανάγκη εσένα όπως κι ξέρω ότι έχω μια σίγουρη θέση στη σκυλίσια καρδιά σου. Για όλα αυτά δέξου τις ταπεινές μου ευχαριστίες! Και απόψε, 2 του Μάρτη, που μας εγκατέλειψες, όπως και κάθε βράδυ που θα μου λείπεις, θα βλέπω συνέχεια το ίδιο όνειρο. Εσένα, βασιλόπουλο ντυμένο στα λευκά, να με χαιρετάς από μακριά. Και εγώ να μην ξεχωρίζω την νέα σου μορφή αλλά να νοιώθω μέσα από την πριγκιπική σου παρουσία ότι είσαι ο Μάρκος, ο σύντροφος μου. Και κάτι περισσότερο από αυτό: μέρος της οικογένειας μου!

Sie liebten sich beide, doch keiner Wollt es dem andern gestehn; Sie sahen sich an so feindlich, Und wollten vor Liebe vergehn. Sie trennten sich endlich und sahn sich Nur noch zuweilen im Traum; Sie waren längst gestorben, Und wußten es selber kaum. Αγάπαγαν ο ένας τον άλλον μα δίχως γι'αυτό να μιλήσουν με μίσος αλλάζανε βλέμματα κι από έρωτα θέλαν να σβήσουν Εχώρησαν, έπειτα φύγαν μες στ'όνειρο μόνο ειδωθήκαν. Πεθάνανε πια και δεν μάθαν: εμίσησαν ή αγαπηθήκαν; Πηγή : "Sie liebten sich beide" von Heinrich Heine. Η μετάφραση είναι του Κώστα Καριωτάκη. Ο ποιητής Χάινε δεν εγκλωβίζεται στον συναισθηματισμό του ατόμου Χάινε. Υπερνικά την ατομική όψη των συναισθημάτων του και εκφράζεται οικουμενικά. Μιλάει για τον καθένα μας που είναι ερωτευμένος και αναζητεί την απόλυτη έκφραση της ψυχής του. Ο λυρισμός του πηγάζει από την ατομική ψυχή, αλλά τελικά εκφράζει την οικουμενικότητα του έρωτα, την καθολικότητα του πάθους. Η σύγκρουση ανάμεσα στο άτομο και τον άνθρωπ...

Yo soy un hombre sincero De donde crece la palma, Y antes de morirme quiero Echar mis versos del alma. Yo vengo de todas partes, Y hacia todas partes voy. Arte soy entre las artes, En los montes, monte soy... …Todo es hermoso y constante, Todo es musica y razon, Y todo, como el diamante, Antes que luz es carbon… III …Con los pobres de la tierra Quiero yo mi suerte echar: El arroyo de la sierra Me complace más que el mar. XXV …¡Yo quiero, cuando me muera Sin patria, pero sin amo, Tener en mi losa un ramo De flores, y una bandera! XXXIX Cultivo una rosa blanca En julio como en enero, Para el amigo sincero Que me da su mano franca. Y para el cruel que me arranca El corazón con que vivo, Cardo ni oruga cultivo; Cultivo la rosa blanca. Είμαι άνθρωπος ειλικρινής, Από ‘κεί που οι φοίνικες αξαίνουν. Και πριν με φθάσει ο θάνατος, τα ποιήματα που λαχταρώ απ΄ την ψυχή μου βγαίνουν. Από τα πάντα έρχομαι Και στο παντού πηγαίνω Τέχνη στις τέχνες γίνομαι ...

«Μου έσωσε τη ζωή», λέει η Margarethe Walter καθώς στέκεται μπροστά από το διάσημο σπίτι της Berggasse 19 στη Βιέννη. Πριν ακριβώς 70 χρόνια, Άνοιξη του 1936 τότε, στεκόταν πάλι μπροστά σ’ αυτό το σπίτι, για τελευταία φορά, λίγες βδομάδες πριν την εξεταστική περίοδο… …88 χρόνων τώρα μιλάει για τα 45 λεπτά που άλλαξαν τη ζωή της στο ιατρείο του Dr. med. Sigmund Freud, Η Gretl, που γεννήθηκε το 1918, είναι η «τελευταία εν ζωή» γυναίκα ασθενής του... …Συνοδευόταν από τον πατέρα της, έναν «απόλυτο Πατριάρχη». Στα χέρια του κρατούσε ένα ενημερωτικό σημείωμα, από το οικογενειακό τους γιατρό για κάποιον Dr. Freud, «πολύ καλό αλλά πολύ ακριβό» γιατρό… … Στο δωμάτιο υπήρχε η αίσθηση της υποβολής. Δεν έμοιαζε με συνηθισμένο ιατρείο. Δεν υπήρχαν ασθενείς στην αίθουσα αναμονής. Δεν μύριζε καμφορά, ούτε υπήρχε αδελφή με λευκή μπλούζα. Μόνο ένα φθαρμένος καναπές, κάπου στο κέντρο του δωματίου, στρωμένος με ένα ριχτάρι, που τελείωνε σε κρόσσια και με μία πολυθρόνα στο κορυφή. Παντού υπή...

Όταν ο γάτος του κ. Συνετού ένοιωσε πώς ήρθε η τελευταία του ώρα, επειδή είναι φυσικό στη ράτσα του να τελειώνη μ’ αξιοπρέπεια, κρύφτηκε σε μιά τρύπα κι από τότε δεν τον ξαναείδαν. Ο κ. Συνετός δεν είχε δάκρυ να κλάψει το γάτο του. Το τελευταίο (αυτό που χύνεται με τόση δυσκολία) το είχε δώσει αλλού. Από κεί και πέρα, για ό,τι κακό θα τον εύρισκε, ένα μόνο μπορούσε να κάνη. Να το συλλογιστή, να το μετρήση και να το κρίνη, σαν νάγινε σε ξένον. Λοιπόν, μαθαίνοντας απ’ τα παιδιά της γειτονιάς πως ο γάτος ψόφησεν, έκαμε κάτι ανάλογο προς την αξιοπρέπεια του αγαπημένου του ζώου. Συλλογίστηκε για τελευταία φορά το γάτο του. Τον άφηκε να περπατήση μεσ’ στην ενθύμηση του μ’ όλα του τα μεγάλα μουστάκια και την καμπύλη της ουράς του κ’ έπειτα – αφού πολύν καιρό του έγινεν εφιάλτης η βελούδινη αφή της γούνας του και το ρουθούνισμα του – τον ξέχασε. Ναι, τον ξέγραψε τέλεια. Είχε πάρει την απόφαση του. Θα ξεχάση, είπε, τον τελευταίο που έχασε. Θα σβήση κι όλους τους άλλους! Ο γάτος ήτα...

A mother gorilla clutches the lifeless body of her three-month-old child in an extraordinary, almost human display of emotion. Source : " Independent " και μια άλλη, παλιότερη, όψη της ίδιας εικόνας: Source: Michelangelo's Pieta

- Σας άλλαξε η φυλακή; -Υστερα από 3,5 μήνες στις συνθήκες αυτές, ποτέ μα ποτέ δεν θα είμαι ο ίδιος. Από συνωμοσία της τύχης σήμερα είμαι απέναντί σου. Αυτό θα με κάνει να ζω με απόλυτη ειλικρίνεια, γενναιότητα και ηθική, κάθε στιγμή της ζωής μου. Στη φυλακή τεστάρισα όλες τις βιολογικές και ψυχικές αντοχές μου. Δεν άλλαξα μόνο ως άνθρωπος αλλά και ως επαγγελματίας. Το σημαντικότερο είναι ότι ξαναβρήκα το θυμό που είχα χάσει. Παράλληλα, ανακάλυψα κι ευαισθησίες που είχα κρυμμένες. Εμαθα να κλαίω. Αυτό το ξεχασμένο από παιδί συναίσθημα, το ξαναβρήκα στις φυλακές». « ... Το "οικοδόμημά" μου άντεχε σεισμό 9 Ρίχτερ. Εφαγα, όμως, 10 Ρίχτερ και κατέρρευσα. Τα χτυπήματα με την εξέλιξη της υπόθεσης ήταν περισσότερα από όσα μπορούσα να αντέξω. Τώρα προσπαθώ να τα διαχειριστώ όλα τούτα. Το νέο οικοδόμημα πρέπει να αντέχει 15 Ρίχτερ» Πηγή: Από την συνέντευξη του Χρ. Νικολουτσόπουλου στην "Ελευθεροτυπία" (27/7/08)