Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Πόσο βαθύ κι ασήμαντο συνάμα

Πόσο βαθύ κι ασήμαντο συνάμα, της Ζωής και της Τέχνης σου το δράμα, σ' ένα παιχνίδι μάταιο και γελοίο, του Νου σου να σκορπάς το μεγαλείο! Μέρα-νύχτα να παίζεις με τις λέξεις, πως, πρέπει, μεταξύ των, να τις πλέξεις και πως, μαζί, να σμίξεις κάποιους ήχους, ώστε να κλείσεις τ' Όνειρο σε στίχους! Πόσος κόπος και πόνος κι αγωνία, να πλάσεις απ' τη θλίψη σου αρμονία και να τη πλάσεις μ' όλους σου τους τρόπους, για να τη ξαναδώσεις στους ανθρώπους! Μήτε κι αληθινά που ξέρω πράμα πιο θλιβερό, απ' του πόνου σου το δράμα, του Πόνου αυτού, που στέργει για κλουβί του, το χώρο ενός ανθρώπινου αλφαβήτου! Κι αφού, σα τα μικρά παιδάκια, παίξεις, τόσο καιρό, με ρίμες και με λέξεις κι όλες σου τις ελπίδες αφανίσεις, χαμένος, όλος, μεσ' στις αναμνήσεις, μόλις φανούν οι πρώτες μαύρες τύψεις κι έρθ' η στιγμή να σκύψεις, να μη σκύψεις, μα παίρνοντας μαζί το θησαυρό σου, το Γολγοθά σου ανέβα και σταυρώσου! Πηγή: «Ποιητής» του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη

Live rock-like

Βράχοι να σταθούμε στη ζωή Love is a stone that settled on the sea-bed under grey water. Now, I require nothing from poetry but true feeling, no pity, no fame, no healing. Silent wife, we can sit watching grey water, and in a life awash with mediocrity and trash live rock-like. … Η αγάπη είναι μια πέτρα που έκατσε στον βυθό κάτω από γκρίζο νερό. Τώρα τίποτα δεν ζητώ από την ποίηση, μόνο ένα αίσθημα αληθινό κανέναν οίκτο, καμιά φήμη, καμιά γιατρειά. Σιωπηλή γυναίκα μου μπορούμε να καθίσουμε κοιτάζοντας το γκρίζο νερό και σε μια ζωή πλημμυρισμένη μετριότητα και σκουπίδια βράχοι να σταθούμε στη ζωή… Source: Excerpt from the poem «Winding Up» by Derek Walcott.

Δεν βαριέσαι, κι αυτό θα περάσει

Αν και σκύλος μπήκε στο καφενείο σαν βρεγμένη γάτα. Σκελετωμένος, μαδημένος, πληγωμένος, ελεεινός. Ενα καφετί κουρέλι. Κάθισε σε μια γωνιά και άρχισε να παρακολουθεί τους πάντες και τα πάντα με τα πανέξυπνα μάτια του. Από πού ήλθε; Αγνωστο. Αγνωστος μεταξύ γνωστών, όλοι μας μέσα στο καφενείο. Ξαφνικά έπεσε στο πάτωμα το κομπολόι κάποιου από τους θαμώνες. Ο σκύλος έτρεξε, το έπιασε με το στόμα του και το έφερε στον κάτοχό του, που τον κοίταξε έκπληκτος. Σε λίγο έπεσε κάτω και ένα ζάρι από κάποιο τάβλι. Ο σκύλος το έπιασε απαλά με τα χείλια του, το πήγε στο τραπέζι και ξανακάθισε στη γωνιά του. "Τι είναι αυτό ρε;", ρώτησε ένας. "Σκύλος, δεν το βλέπεις;", είπε ένας άλλος. "Ελα Παναγιά μου", είπε ένας τρίτος. Μέσα σε λίγες μέρες έγινε η μασκότ του καφενείου και ο αγαπημένος σκύλος όλου του χωριού. Και τι δεν έκανε. Ανοιγε την πόρτα, έκλεινε την πόρτα, μάζευε τα σκουπίδια -χαρτιά, καπάκια, αποτσίγαρα- και τα πήγαινε στη γωνιά με τα σκουπίδια. Κυνήγαγε τις γάτες...

Ευχαριστώ!

Η δασκάλα Ana Julia Torres απολαμβάνει το ευχαριστώ του Jupiter , ενός αφρικανικού λέοντα που τον λύτρωσε από την αναξιοπρεπή ζωή του τσίρκου. Πηγή: Associated Press συναισθήματα

Με αυτό τον τρόπο, Ψυχή μου, σ’ ερωτεύτηκα.

My Cordelia! In old tales we can read that a river fell ι n love with a girl. Thus is my soul like a river, which loves you. Sometimes it is tranquil and lets your image mirror itself deep and unmoved in it, sometimes it has the illusion of having caught your image, then its wave curls in order prevent you from escaping again; sometimes it softly curls its surface and plays with your image, sometimes it has lost it, then will its wave become black and despairing. So is my soul; like a river that has fallen in love with you. Your Johannes." Κορδελιά μου, Σε παλιούς καιρούς μάθαμε για το ποτάμι που αγάπησε μια Δέσποινα. Έτσι και η δική μου καρδιά, σαν το ποτάμι, σε ποθεί. Κάποιες στιγμές, γαλήνιο καθώς είναι, η εικόνα σου σταθερή καθρεφτίζεται στα βαθειά νερά του. Κάποιες άλλες φαντάζεται ότι την μορφή σου, στον αφρό του, συγκρατεί για να μην τη χάσει ξανά. Υπάρχουν και ώρες γλ...

Πρωτοχρονιάτικη ευχή

Kαθαρότατον ήλιο επρομηνούσε της αυγής το δροσάτο ύστερο αστέρι, σύγνεφο, καταχνιά, δεν απερνούσε τ' ουρανού σε κανένα από τα μέρη• και από κει κινημένο αργοφυσούσε τόσο γλυκό στο πρόσωπο τ' αέρι, που λες και λέει μες στης καρδιάς τα φύλλα: "Γλυκειά η ζωή κι ο θάνατος μαυρίλα". Πηγή: "Ο Λάμπρος. H Ημέρα της Λαμπρής" του Διονυσίου Σολωμού. Ακούγεται στην ταινία του Θ. Αγγελόπουλου 'Μια αιωνιότητα και μια μέρα'. Η μουσική είναι της Ελένης Καραϊνδρου. συναισθήματα

Μια Χριστουγεννιάτικη ιστορία

T'was the night before Christmas, when all through the house Not a creature was stirring, --not even a mouse; The stockings were hung by the chimney with care, In hopes that St. Nicholas soon would be there. The children were nestled all snug in their beds, While visions of sugar-plums danced in their heads; And mamma in her 'kerchief, and I in my cap, Had just settled down for a long winter's nap, When out on the lawn there arose such a clatter, I sprang from the bed to see what was the matter. Away to the window I flew like a flash, Tore open the shutters and threw up the sash. The moon on the breast of the new-fallen snow Gave the lustre of mid-day to objects below, When, what to my wondering eyes should appear, But a miniature sleigh, and eight tiny reindeer, With a little old driver, so lively and quick, I knew in a moment it must be St. Nick. More rapid than eagles his coursers they came, And he whistled, and shouted, and called them by name; "Now, DASHER! now, D...