Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Φιλοσοφική Συμβουλευτική ΙI


Jacques-Louis David: The Death of Socrates, 1787, Metropolitan Museum of Art


Πολλοί όταν ακούν τ’ όνομα Σωκράτης, αναρωτιούνται τι λογής άνθρωπος υπήρξε. Ακουστά έχουν τ’ όνομα, ωστόσο ξέχασαν ποιος ακριβώς ήταν. Όλη του η διδαχή μπορεί να εφαρμοστή στην εποχή μας, τόσο όμοια με τη δική του. Ο λαός τότε, ήταν κατάκοπος από το φοβερό Πελοποννησιακό πόλεμο, απογοητευμένος από τις παλιές φόρμες της ζωής, ανήσυχος για την επιβίωση του, γεμάτος κρυφό πόθο για πραγματικές αξίες.
Όπως σήμερα, ζούσανε τότες οι άνθρωποι βίο ανεξεταστέο, παρασυρμένοι από τις φροντίδες αλλά και τη φαντασμαγορία της ζωής. Η προσπάθεια τους περιοριζόταν να ευδοκιμήσουν στην κοινωνία, κι’ ας έμεναν βυθισμένοι στην πλάνη και τα δουλικά διακονήματα. Ο πολιτισμός κινδύνευε από την μετριότητα των ατόμων, ευαίσθητων για τα μικρά κι’ αδιάφορων για τα μεγάλα. Μήπως όμως η εποχή μας δεν παλεύει μέσα σε παρόμοια πνευματική σύγχυση;
Αν ξαναγύριζε στον κόσμο ο Σωκράτης, θα τον εξένιζε βέβαια η τεχνολογία μας, μα τους ανθρώπους θα τους έβρισκε απαράλλακτους. Σήμερα η ζωή μεταμορφώθηκε, αλλά μόνο στα εξωτερικά σημάδια της. Κάτω από την επιφάνεια σαλεύουν πάντα τα ίδια προβλήματα του ανθρώπου. Όλα τα προβλήματα που μας συγκινούν σήμερα, τα εξέτασε ο Σωκράτης με σοφία, διαλογική ικανότητα και ψυχολογική διαίσθηση.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γράμματα σε μια Νέα Γυναίκα

Γράμματα σε μια Νέα Γυναίκα Αγαπημένη μου - να που βρήκα την κατάλληλη προσφώνηση σ’ αυτά τα παθητικά κρυφομιλήματα -. Σας έχω συναντήσει σ’ όλες τις προηγούμενες ζωές μου, όλους τους περασμένους αιώνες. Στη Βερόνα, στο κατάστρωμα ενός πλοίου, στις σελίδες του Ethica seu scito te ipsum, στο Ασμα Ασμάτων. Μ’ αυτόν το Αρχαίο Πτερνιστή τον Χρόνο, αναμετρήθηκα σαν ίσος προς ίσο. Έγινα, προς χάρη σας, ποιητής για να διαφιλονικήσω μαζί του. Για μην σας εγκαταλείψω στη σκόνη  του Καιρού. Για να ξορκίσω τον βραχνά της φθοράς με τις στροφές μου. Δεν ήταν ο βάρδος του Avon που τον φοβέριζε. Εγώ ήμουν. Devouring Time, blunt thou the lion's paws, And make the earth devour her own sweet brood; Pluck the keen teeth from the fierce tiger's jaws, And burn the long-lived phoenix in her blood; Make glad and sorry seasons as thou fleets, And do whate'er thou wilt, swift-footed Time, To the wide world and all her fading sweets; But I forbid thee one most heinous crime: O, car...

Πρωτοσέλιδο

Η Φιλοσοφία ως θεραπεία έχει μια εμπειρία 25 αιώνων σχεδόν. H Φιλοσοφία υπήρξε ανέκαθεν οδηγός του ανθρώπου, γιατί καλλιεργεί το συναίσθημα, οξύνει το λογικό, διευρύνει τη σκέψη, προσανατολίζει τη συμπεριφορά. Βοηθάει τον άνθρωπο να σκεφθεί πάνω στο νόημα της ζωής, να ζήσει με πληρότητα, όχι μόνο λογικά αλλά και βιωματικά. Αποτελεί το μέσο με το οποίο ό άνθρωπος συμφιλιώνεται με τη ζωή του, αφού ενισχύει τη δυνατότητα κριτικής επεξεργασίας των διαφόρων προβλημάτων. Η Φιλοσοφία διαμορφώνει άγρυπνη συνείδηση, που μας σώζει από τα δίχτυα της προπαγάνδας και το λήθαργο της παθητικής και γι αυτό πολλές φορές αβάσταχτης ανιαρής πραγματικότητας. Η Φιλοσοφία γίνεται το βασικότερο μέσο συνειδητοποίησης και οριοθέτησης του Εγώ. Είναι δηλαδή η ουσιαστικότερη προϋπόθεση για να αποφασίσει ο άνθρωπος τι θα κάνει με τον εαυτό του, μέχρι που φθάνουν οι δυνατότητες του και πως θα ζήσει τη ζωή του. Η Φιλοσοφία ως φιλία σοφίας αναφέρεται όχι μόνο στην αγάπη για γνώση, αλλά και στην ...

Το πρόσωπο στο καβαλέτο. Από την causa pigmenti…

… στη causa existendi. Η αυτοπροσωπογραφία εμφανίζεται σαν νέο ζωγραφικό είδος στην Αναγέννηση και ο Albrecht Dürer (1471 – 1528) για πρώτη φορά απεικονίζει το μελαγχολικό πρόσωπο του καλλιτέχνη. Μετά τις επιδράσεις της natura naturans του Baruch Spinoζa (1632 – 1670) και τον φιλοσοφικό rationalism του René Descartes (1596-1650), ο Diego Velázquez (1599 – 1660) δείχνει με ντροπαλότητα το δικό του πρόσωπο μέσα από την παραμόρφωση του καθρέφτη. Ο Michelangelo da Caravaggio (1573 – 1610) και η Artemisia Gentileschi (1593 – 1652) ελεύθεροι από συμβάσεις, ξεδιάντροποι ίσως, ζωγραφίζουν τον ασυγκράτητο ναρκισσισμό τους και ο Vincent van Gogh (1853 – 1890) χρωματίζει με παροξυσμό την ψυχική ένταση του δικού του προσώπου. Ο Egon Schiele (1890-1918), με τα διπλά πορτρέτα του, ζωγραφίζει τον διχασμένο εαυτό και ο Francis Bacon (1909 – 1992) το διασπασμένο πρόσωπο. Μόνον ο Rembrandt van Rijn (1606 – 1669), όμως, μας προσφέρει τη δυνατότητα να ανακαλύψουμε τον άνθρωπο εκ των έσω, να γνωρίσουμε ...