Γράμματα, XI

Αγαπητέ Νίκο,
θέλω να μιλήσω μαζί σου για λίγο, κι ελπίζω αυτό που θα πω να σε βοηθήσει η να σου σταθεί χρήσιμο.
Η Ελένη σου έδειξε, δίχως άλλο, αφοσίωση κι αυταπάρνηση. Εσύ ο ίδιος το ομολογείς. Και το συναισθάνεσαι αυτό. Θυσίασε τα πάντα για την αγάπη της. Νοιώθεις το χρέος σου απέναντι της. Μπορεί όμως το χρέος να γεννήσει τον έρωτα; Όχι.
Αποδέχεσαι ότι δεν την αγαπάς. Οι προϋποθέσεις που τραβούσαν την ψυχή σου κοντά της δεν υπάρχουν πια. Ήταν ψεύτικος ο δεσμός σας, αφού δεν βασιζόταν στην ψυχικά ατμόσφαιρα της ηρεμίας, αλλά στο σίφουνα του ψυχικού παραδαρμού.
Κι ύστερα ένας καινούργιος παράγοντας επέδρασε στην ψυχολογία σου. Το συναίσθημα πως η αγάπη, η αφοσίωση της Ελένης σου δημιούργησε αναμφισβήτητες υποχρεώσεις απέναντι της, γέννησε μέσα σου ένα κύμα μικρόψυχης αντίδρασης. Η υποχρέωση σου για ευγνωμοσύνη γεννήθηκε από εγκεφαλική δικαιολογία, κι όχι από ψυχικό αυθορμητισμό. Κι ακριβώς το ότι πρέπει να της είσαι υπόχρεος, χωρίς να αισθάνεσαι τη βαθύτερη τούτη ανάγκη, σου δημιουργεί δυσφορία ακατανίκητη.
Νοιώθεις την ατομική, την ψυχική και την διανοητική σου ακόμα ελευθερία σε μέγιστο κίνδυνο. Καταλαβαίνεις πως πρέπει να ξεπληρώσεις τις βαριές υποχρεώσεις σου, προς αυτή τη γυναίκα, με θυσία της ανεξαρτησίας σου, κι αυτό δεν μπορείς να το παραδεχτείς.
Διαλογίσου λοιπόν σε όλα αυτά που είπαμε και σκέψου ότι αγνά είναι τα αισθήματα που σε κάνουν ν’ αυτοσυγκεντρώνεσαι και ν’ ανυψώνεσαι. Χυδαίο είναι το αίσθημα που αγκαλιάζει μονάχα μια πλευρά της ύπαρξης σου και την παραμορφώνει.

Και για να χρησιμοποιήσω τα λόγια ενός Γερμανού ποιητή, σου λέω κι ετούτο. Εγώ που προσπαθώ να σε γαληνέψω έχω ζήσει τις ίδιες δυσκολίες και μόχθους. Δεν γίνεται να τις αντιπεράσουμε.

Με συμπάθεια


Ανοιχτή Γραμμή