Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ποίηση και Συμβουλευτική, XVIII

Gaily bedight,
A gallant knight,
In sunshine and in shadow
Had journeyed long,
Singing a song,
In search of Eldorado.

But he grew old-
This knight so bold-
And o'er his heart a shadow
Fell as he found
No spot of ground
That looked like Eldorado.

And, as his strength
Failed him at length,
He met a pilgrim shadow-
"Shadow," said he, "Where can it be-
This land of Eldorado?"

"Over the Mountains
Of the Moon,
Down the Valley of the Shadow,
Ride, boldly ride,"
The shade replied-
"If you seek for Eldorado!"

Ο ψυχωμένος καβαλάρης
Με πλουμί και χαρμονή
Μακρύ ταξίδι αρχινεί,
Με καταχνιά και με λιακάδα,
Τραγουδώντας για να ‘βρει
τη Χρυσή Πεδιάδα.

Άσπρίζει όμως
Ο γενναίος Ευγενής-
Και η καρδιά του έχει μαυρίσει•
Τη γη του Ελντοράντο
δεν έχει ακόμα
αντικρύσει.

Και καθώς η ρώμη του
Σιγά –σιγά τον παρατά
Το φάντασμα οδοιπόρου συναντά-
«Ίσκιε», του μιλά,
«Που να βρίσκεται τώρα-
Του Ελντοράντο η χώρα;»

«Με θάρρος καβάλα τ’ άλογο σου,
Ψηλά στ’ απάτητα βουνά,
Μέχρι το φεγγάρι,
Και τη σκοτεινή πεδιάδα»,
Ο ίσκιος του απαντά –
«Και θα’ βρεις τη Χρυσή Κοιλάδα!»

Πηγή: "Eldorado" by Edgar Allen Poe


P.S. Διασκευή του ποιήματος ακούγεται στο ελεγειακό western "El Dorado" του Howard Hawks.
Οι στίχοι είναι του John Gabriel, η μουσική του Nelson Riddle και το τραγουδά ο George Alexander, που συνοδεύεται από τους The Mellomen.

Ο μύθος του El Dorado ξεκινά το 1530 όταν ο Ισπανός κατακτητής Gonzalo Jimenez de Quesada ανακάλυψε το έθνος των Muisca στις Άνδεις, στη σημερινή Κολομβία. Στα ισπανικά σημαίνει «το Χρυσό Βασίλειο» για την ανακάλυψη του οποίου, στην κοιλάδα του Αμαζόνιου, ξεκίνησαν το 1541 από το Quito – πρωτεύουσα του Ecuador -, οι Ισπανοί Francisco Orellana και Gonzalo Pizarro.
Τον Gonzalo Jimenez de Quesada μάλλον είχε στο νου του ο Miguel de Cervantes Saavedra όταν έγραφε τον Don Quixote de la Mancha.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γράμματα σε μια Νέα Γυναίκα

Γράμματα σε μια Νέα Γυναίκα Αγαπημένη μου - να που βρήκα την κατάλληλη προσφώνηση σ’ αυτά τα παθητικά κρυφομιλήματα -. Σας έχω συναντήσει σ’ όλες τις προηγούμενες ζωές μου, όλους τους περασμένους αιώνες. Στη Βερόνα, στο κατάστρωμα ενός πλοίου, στις σελίδες του Ethica seu scito te ipsum, στο Ασμα Ασμάτων. Μ’ αυτόν το Αρχαίο Πτερνιστή τον Χρόνο, αναμετρήθηκα σαν ίσος προς ίσο. Έγινα, προς χάρη σας, ποιητής για να διαφιλονικήσω μαζί του. Για μην σας εγκαταλείψω στη σκόνη  του Καιρού. Για να ξορκίσω τον βραχνά της φθοράς με τις στροφές μου. Δεν ήταν ο βάρδος του Avon που τον φοβέριζε. Εγώ ήμουν. Devouring Time, blunt thou the lion's paws, And make the earth devour her own sweet brood; Pluck the keen teeth from the fierce tiger's jaws, And burn the long-lived phoenix in her blood; Make glad and sorry seasons as thou fleets, And do whate'er thou wilt, swift-footed Time, To the wide world and all her fading sweets; But I forbid thee one most heinous crime: O, car...

Η ζωή του ανθρώπου είναι καμωμένη από καιρούς

Σκέψη του παροδικού που σε παραλύει. Σπίτια, θάνατοι, χωρισμοί. Η ζωή του ανθρώπου είναι καμωμένη από καιρούς: καιρός να σπείρεις, καιρός να θερίσεις, καιρός της θλίψης, καιρός της χαράς, καιρός της αγάπης, καιρός της μοναξιάς. Αν το σκεφτείς έτσι, θα μπορέσεις και στη χαμηλότερη στιγμή να στηριχτείς, γιατί κι αυτή θα ανήκει σ’ έναν από τους καιρούς της ζωής σου. Πηγή: Γιώργος Σεφέρης (1977). Μέρες Γ΄, 1934-1940. Αθήνα: Ίκαρος.

Το πρόσωπο στο καβαλέτο. Από την causa pigmenti…

… στη causa existendi. Η αυτοπροσωπογραφία εμφανίζεται σαν νέο ζωγραφικό είδος στην Αναγέννηση και ο Albrecht Dürer (1471 – 1528) για πρώτη φορά απεικονίζει το μελαγχολικό πρόσωπο του καλλιτέχνη. Μετά τις επιδράσεις της natura naturans του Baruch Spinoζa (1632 – 1670) και τον φιλοσοφικό rationalism του René Descartes (1596-1650), ο Diego Velázquez (1599 – 1660) δείχνει με ντροπαλότητα το δικό του πρόσωπο μέσα από την παραμόρφωση του καθρέφτη. Ο Michelangelo da Caravaggio (1573 – 1610) και η Artemisia Gentileschi (1593 – 1652) ελεύθεροι από συμβάσεις, ξεδιάντροποι ίσως, ζωγραφίζουν τον ασυγκράτητο ναρκισσισμό τους και ο Vincent van Gogh (1853 – 1890) χρωματίζει με παροξυσμό την ψυχική ένταση του δικού του προσώπου. Ο Egon Schiele (1890-1918), με τα διπλά πορτρέτα του, ζωγραφίζει τον διχασμένο εαυτό και ο Francis Bacon (1909 – 1992) το διασπασμένο πρόσωπο. Μόνον ο Rembrandt van Rijn (1606 – 1669), όμως, μας προσφέρει τη δυνατότητα να ανακαλύψουμε τον άνθρωπο εκ των έσω, να γνωρίσουμε ...