Χαρακτήρες, IV

Όταν πέθανε ο Eric Ibsen στον τάφο του, στη Christiania, αντί για επιτύμβιο έστησαν μια αξίνα που συμβολίζει το σκάψιμο που έκανε στην ανθρώπινη ψυχή.
Το 1875 βρίσκεται στο Μόναχο όπου αρχίζει να γράφει την Hedda Gabler.
Ο «θηλυκός Άμλετ» είναι μία ιδεαλίστρια που μάχεται τον περίγυρο της, ένα θύμα των περιστάσεων, μια πρωτότυπη φεμινίστρια, ένας σκοτεινός χαρακτήρας.
Gabler είναι το πατρικό της όνομα και όπως λέει ο ίδιος ο Ibsen: “διάλεξα αυτόν το τίτλο για να δείξω ότι η Hedda είναι παιδί του πατέρα της και όχι σύζυγος του Tesman».
Το αποδεικνύει αυτοκτονώντας με το όπλο - σπάνιος τρόπος αυτοχειριασμού για γυναίκα - του πατέρα της.
Κριτική για τον χαρακτήρα της Hedda έκανε η Lou Salome, ανεκπλήρωτος έρωτας του Nietzsche, θεωρώντας ότι «η Hedda πέθανε για τον εαυτό της γιατί έζησε για τον εαυτό της».
Σε όλο το έργο η Hedda αγωνιά γιατί δεν μπορεί να ορίσει τον εαυτό της. Έτσι πράττει απελπισμένα γιατί δεν της επιτρέπεται να δράσει, δεν της επιτρέπεται να σκέφτεται. Δεν υπάρχει γυναίκα που να μην μπορεί, ακόμα και σήμερα, να αναγνωρίσει κάτι από τον εαυτό της στην πληθωρική Hedda Gabler.
Όπως και δεν υπάρχει άντρας που να μην σκεφτεί όπως ο Σύμβουλος Brack, σαν άκουσε για τον θάνατο της: «Όχι! Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται!».
Ακούστε το έργο – κάνοντας κλικ εδώ – και αναρωτηθείτε, σαν τον Νορβηγό δραματουργό, αν η μοίρα του ανθρώπου είναι προϊόν του χαρακτήρα του.
Αν είναι έτσι μήπως θα πρέπει, όπως προτρέπει ο Nietzsche, να μάθουμε να αγαπάμε τη μοίρα μας;

Πηγή: "Hedda Gabler" του Eric Ibsen

P.S. Μπορείτε να αποθηκεύσετε το έργο στον υπολογιστή σας, κάνοντας δεξί κλικ εδώ, και επιλέγετε "Αποθήκευση προορισμού ως...". ¨Κατεβάζοντας¨ το αρχείο θεωρείτε αυτονόητο ότι θα σεβαστείτε τα πνευματικά διακιώματα του έργου, το οποίο δεν μπορεί να πουληθεί σε τρίτους.