Με τον Desiderius Erasmus Rotterdammensis «περπατήσαμε» μαζί το καλοκαίρι του 2003 στην Βασιλεία. Αυτός μ’ έμαθε «να ζω σαν να πρόκειται αύριο να πεθάνω και να μελετώ σαν να πρόκειται να ζήσω αιώνια». Το σπουδαιότερο όμως που μ’ έμαθε είναι να μην «υποχωρώ σε κανέναν, συγκαταβαίνοντας μαζί του – Concedo Nulli"».
Οταν η βλακεία γίνεται σοφία και η σοφία παρουσιάζεται σαν βλακεία
…Κι ακόμα παραπάνω γιατί μετριούνται στα δάχτυλα όσοι κάνουν ζωή ολότελα διαφορετική απ΄αυτή που κάνουν κοπαδιαστά οι άλλοι άνθρωποι. Παθαίνουν δηλαδή όλοι, ότι παθαίνουν κι οι αλυσοδεμένοι της φανταστικής σπηλιάς του Πλάτωνα με το δραπέτη: Οι φυλακισμένοι βλέπουν μόνο τη σκιά των πραγμάτων - ο δραπέτης γυρίζει στη σπηλιά, τους ανιστορεί πως είδε τ' αληθινά πράγματα και πως οι σύντροφοι του κάνουν μεγάλο λάθος να πιστεύουν πως δεν υπάρχει τίποτα, έξω απ' αυτές τις άθλιες σκιές. Έχοντας βάλει γνώση λυπάται τους συντρόφους του και καταριέται τη βλακεία τους που τους έχει ρίξει σε τόσο μεγάλη πλάνη. Με τη σειρά τους όμως οι φυλακισμένοι τον κοροϊδεύουν, τον λένε τρελό και τον διώχνουν. Έτσι κι ο πιο πολύς κόσμος παραδίνεται στα πιο υλικά πράγματα και νομίζει πως αυτά περίπου είναι τα μόνα που υπάρχουν….
Πηγή: "Moriae Encomium", Desiderius Erasmus σε μετάφραση Στρ. Τσίρκα, Ηριδανός, 1970
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου