Ποίηση και Συμβουλευτική, XVI

Πολλά τα δεινά κουδέν ανθρώπου δεινότερον πέλει.
τούτο και πολιού πέραν πόντου χειμερίω νότω
χωρεί, περιβρυχίοισιν
περών υπ' οίδμασιν.
θεών τε ταν υπερτάταν, Γάν
άφθιτον, ακαμάταν, αποτρύεται,
ιλλομένων αρότρων έτος εις έτος,
ιππείω γένει πολεύων...


Πολλά τα θαυμαστά μα τίποτα πιο θαυμαστό απ' τον άνθρωπο δεν γεννήθηκε.
Και πέρα ‘κει στην αφρισμένη θάλασσα πηγαίνει την τρικυμισμένη απ’ τον νοτιά,
τα φουσκωμένα κύματα δαμάζοντας,
και τη Γη την ύψιστη θεά,
την άφθαρτη κι ακάματη,
με το υνί στα άλογα δεμένο οργώνει,
μοχθώντας να την καρπίσει χρόνο με το χρόνο...

Πηγή: Σοφοκλέους "Αντιγόνη"