Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Τώρα που ωρίμασε ο καημός στην ψυχή, τον κατάλαβα


Είναι λογής παλικαριές, είναι και λογής παλικάρια. Το κάθε τι στη ζωή το αγναντεύεις και το χαίρεσαι μέσα στον περίγυρο του. Όμως μέσα του είναι και ένας σκοπός που το κυβερνά, κι αυτός είναι που του δίνει το νόημα του. Κάθε καρπός θέλει τη γης και το κλίμα του για να μελώσει, θέλει κ’ ένα στόμα για να τον βυζάξει. Κάθε καράβι θέλει τα νερά του για να πλέψει, όμως η μοίρα του, εκεί σ’ ένα μακρινό λιμάνι στέκεται και το καρτερεί. Ετσ’ είναι.
Μόνο το Βασίλη τον Αρβανίτη, που στάθηκε μέσα στα παιδιάτικά μου όνειρα ο αρχάγγελος της παλικαριάς, τόσα χρόνια περνούσαν από πάνω μου, μέστωναν τη στόχαση μου, και μολαταύτα δε μπορούσα να καταλάβω το θάμα της ορμής του. Τι γύρευε, που τραβούσε και τι πίστευε. Και μόνο τώρα, που ωρίμασε ο καημός στην ψυχή και στέριωσε ο καιρός την αντριά μου, τον κατάλαβα…


Πηγή: «Ο ΒΑΣΙΛΗΣ Ο ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ « του Στρατή Μυριβήλη


  • χαρακτήρες

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Γράμματα σε μια Νέα Γυναίκα

Γράμματα σε μια Νέα Γυναίκα Αγαπημένη μου - να που βρήκα την κατάλληλη προσφώνηση σ’ αυτά τα παθητικά κρυφομιλήματα -. Σας έχω συναντήσει σ’ όλες τις προηγούμενες ζωές μου, όλους τους περασμένους αιώνες. Στη Βερόνα, στο κατάστρωμα ενός πλοίου, στις σελίδες του Ethica seu scito te ipsum, στο Ασμα Ασμάτων. Μ’ αυτόν το Αρχαίο Πτερνιστή τον Χρόνο, αναμετρήθηκα σαν ίσος προς ίσο. Έγινα, προς χάρη σας, ποιητής για να διαφιλονικήσω μαζί του. Για μην σας εγκαταλείψω στη σκόνη  του Καιρού. Για να ξορκίσω τον βραχνά της φθοράς με τις στροφές μου. Δεν ήταν ο βάρδος του Avon που τον φοβέριζε. Εγώ ήμουν. Devouring Time, blunt thou the lion's paws, And make the earth devour her own sweet brood; Pluck the keen teeth from the fierce tiger's jaws, And burn the long-lived phoenix in her blood; Make glad and sorry seasons as thou fleets, And do whate'er thou wilt, swift-footed Time, To the wide world and all her fading sweets; But I forbid thee one most heinous crime: O, car...

Πρωτοσέλιδο

Η Φιλοσοφία ως θεραπεία έχει μια εμπειρία 25 αιώνων σχεδόν. H Φιλοσοφία υπήρξε ανέκαθεν οδηγός του ανθρώπου, γιατί καλλιεργεί το συναίσθημα, οξύνει το λογικό, διευρύνει τη σκέψη, προσανατολίζει τη συμπεριφορά. Βοηθάει τον άνθρωπο να σκεφθεί πάνω στο νόημα της ζωής, να ζήσει με πληρότητα, όχι μόνο λογικά αλλά και βιωματικά. Αποτελεί το μέσο με το οποίο ό άνθρωπος συμφιλιώνεται με τη ζωή του, αφού ενισχύει τη δυνατότητα κριτικής επεξεργασίας των διαφόρων προβλημάτων. Η Φιλοσοφία διαμορφώνει άγρυπνη συνείδηση, που μας σώζει από τα δίχτυα της προπαγάνδας και το λήθαργο της παθητικής και γι αυτό πολλές φορές αβάσταχτης ανιαρής πραγματικότητας. Η Φιλοσοφία γίνεται το βασικότερο μέσο συνειδητοποίησης και οριοθέτησης του Εγώ. Είναι δηλαδή η ουσιαστικότερη προϋπόθεση για να αποφασίσει ο άνθρωπος τι θα κάνει με τον εαυτό του, μέχρι που φθάνουν οι δυνατότητες του και πως θα ζήσει τη ζωή του. Η Φιλοσοφία ως φιλία σοφίας αναφέρεται όχι μόνο στην αγάπη για γνώση, αλλά και στην ...

Είμαι άνθρωπος ειλικρινής...

Yo soy un hombre sincero De donde crece la palma, Y antes de morirme quiero Echar mis versos del alma. Yo vengo de todas partes, Y hacia todas partes voy. Arte soy entre las artes, En los montes, monte soy... …Todo es hermoso y constante, Todo es musica y razon, Y todo, como el diamante, Antes que luz es carbon… III …Con los pobres de la tierra Quiero yo mi suerte echar: El arroyo de la sierra Me complace más que el mar. XXV …¡Yo quiero, cuando me muera Sin patria, pero sin amo, Tener en mi losa un ramo De flores, y una bandera! XXXIX Cultivo una rosa blanca En julio como en enero, Para el amigo sincero Que me da su mano franca. Y para el cruel que me arranca El corazón con que vivo, Cardo ni oruga cultivo; Cultivo la rosa blanca. Είμαι άνθρωπος ειλικρινής, Από ‘κεί που οι φοίνικες αξαίνουν. Και πριν με φθάσει ο θάνατος, τα ποιήματα που λαχταρώ απ΄ την ψυχή μου βγαίνουν. Από τα πάντα έρχομαι Και στο παντού πηγαίνω Τέχνη στις τέχνες γίνομαι ...