Philosophy Café - Φιλοσοφικό Καφενείο

Γράμματα σε μια Νέα Γυναίκα Αγαπημένη μου - να που βρήκα την κατάλληλη προσφώνηση σ’ αυτά τα παθητικά κρυφομιλήματα -. Σας έχω συναντήσει σ’ όλες τις προηγούμενες ζωές μου, όλους τους περασμένους αιώνες. Στη Βερόνα, στο κατάστρωμα ενός πλοίου, στις σελίδες του Ethica seu scito te ipsum, στο Ασμα Ασμάτων. Μ’ αυτόν το Αρχαίο Πτερνιστή τον Χρόνο, αναμετρήθηκα σαν ίσος προς ίσο. Έγινα, προς χάρη σας, ποιητής για να διαφιλονικήσω μαζί του. Για μην σας εγκαταλείψω στη σκόνη  του Καιρού. Για να ξορκίσω τον βραχνά της φθοράς με τις στροφές μου. Δεν ήταν ο βάρδος του Avon που τον φοβέριζε. Εγώ ήμουν. Devouring Time, blunt thou the lion's paws, And make the earth devour her own sweet brood; Pluck the keen teeth from the fierce tiger's jaws, And burn the long-lived phoenix in her blood; Make glad and sorry seasons as thou fleets, And do whate'er thou wilt, swift-footed Time, To the wide world and all her fading sweets; But I forbid thee one most heinous crime: O, car...

From tribal religious rituals to the Playboy mansion, and from ancient Rome to Burning Man, Plays Well in Groups explores the phenomenon of group sex. Author Katherine Frank draws on surveys, ethnographic research, participant interviews, and more to provide explanations for both participation in group sex and our complex reactions to it, from fascination to fear. The book looks at group sex across cultures—who has it, and why. Group sex is almost always taboo and often criminalized, and yet it persists across cultures throughout history. Plays Well in Groups looks at the symbolism of orgies, as well as contemporary manifestations of group sex in bathhouses and public sex venues, at BDSM and swinging parties, on Craigslist, and in political scandals, Tantra classes, reality television, and more. Frank explores the many reasons people participate in group sex, from arousal to spiritual transcendence, in this bold study of subversive sexuality.    Χάρη στα αντικείμενα της...

Όταν ξεκινήσαμε για την Αλβανία ήταν φθινόπωρο..» Πάντα έτσι άρχιζε ο πατέρας μου αυτή τη μέρα, κάθε χρόνο, να περιγράφει με τον δικό του τρόπο πως έζησε εκείνες τις μέρες. «-. Το πρωί, όπως πάντα, η μάνα μου ετοίμασε φαγητό να το πάω στον πατέρα που δούλευε ολονυχτίς στον νερόμυλο. Κατηφορίζοντας από το βουνό, εικοσιτριών χρονώ ήμουν τότε, άκουσα καμπάνες να βαράνε. Δεν θυμόμουνα καμιά γιορτή, φθάνοντας όμως στο κάμπο ένας χωροφύλακας, που έφθασε από το Σοπωτό με μοτοσικλέτα, μοίραζε ήδη τα φυλλάδια επιστράτευσης. Περάσαμε στα Τριπόταμα με τα πόδια – τότε δεν υπήρχε η γέφυρα – και το λεωφορείο μας πήγε στη Πάτρα. Η πόλη ήταν βομβαρδισμένη και στους δρόμους νέκρα. Το Δικαστικό Μέγαρο ήταν γεμάτο τρύπες και στους τοίχους του κολλημένα ανθρώπινα μέλη. Μας πήγαν στην Εγλυκάδα όπου ντυθήκαμε και το βράδυ κοιμηθήκαμε μέσα στις λεμονιές ενώ το πρωί κρυβόμαστε ανάμεσα τους. Εγώ ήμουν στο πυροβολικό και αφού πήραμε διαταγή να φορτώσουμε τα κανόνια στα μουλάρια, ξεκινήσαμε. Περάσα...

Ηeroes. Victims. Gods and human beings. All throwing shapes, every one of them Convinced he's in the right, all of them glad To repeat themselves and their every last mistake, No matter what. People so deep into Their own self-pity self-pity buoys them up. People so staunch and true, they're fixated, Shining with self-regard like polished stones. And their whole life spent admiring themselves For their own long-suffering. Licking their wounds And flashing them around like decorations (pp. 1-2). ... Human beings suffer, they torture one another, they get hurt and get hard. No poem or play or songcan fully right a wrong inflicted or endured. … History says, Don't hope on this side of the grave. But then, once in a lifetime the longed for tidal wave of justice can rise up, and hope and history rhyme (p.77). … Ήρωες και θύματα συνάμα. Θεοί ίδιοι με ανθρώπινα πλάσματα. Παραδαρμένες φιγούρες και ο καθένας να πιστεύει πως το δίκιο με το μέρος τ...

5:1 μετα ταυτα ην εορτη των ιουδαιων και ανεβη ο ιησους εις ιεροσολυμα 5:2 εστιν δε εν τοις ιεροσολυμοις επι τη προβατικη κολυμβηθρα η επιλεγομενη εβραιστι βηθεσδα πεντε στοας εχουσα 5:3 εν ταυταις κατεκειτο πληθος πολυ των ασθενουντων τυφλων χωλων ξηρων εκδεχομενων την του υδατος κινησιν 5:4 αγγελος γαρ κατα καιρον κατεβαινεν εν τη κολυμβηθρα και εταρασσεν το υδωρ ο ουν πρωτος εμβας μετα την ταραχην του υδατος υγιης εγινετο ω δηποτε κατειχετο νοσηματι 5:5 ην δε τις ανθρωπος εκει τριακοντα και οκτω ετη εχων εν τη ασθενεια 5:6 τουτον ιδων ο ιησους κατακειμενον και γνους οτι πολυν ηδη χρονον (1) εχει λεγει αυτω θελεις υγιης γενεσθαι (2) 5:7 απεκριθη αυτω ο ασθενων κυριε ανθρωπον ουκ εχω ινα οταν ταραχθη το υδωρ βαλλη με εις την κολυμβηθραν (3) εν ω δε ερχομαι εγω αλλος προ εμου καταβαινει (4) 5:8 λεγει αυτω ο ιησους εγειραι αρον τον κραββατον σου και περιπατει 5:9 και ευθεως εγενετο υγιης ο ανθρωπος και ηρεν τον κραββατον αυτου και περιεπατει ην δε σαββατον εν εκεινη τη ημ...

When my love swears that she is made of truth I do believe her, though I know she lies, That she might think me some untutor'd youth, Unlearned in the world's false subtleties. Thus vainly thinking that she thinks me young, Although she knows my days are past the best, Simply I credit her false speaking tongue: On both sides thus is simple truth suppress'd. But wherefore says she not she is unjust? And wherefore say not I that I am old? O, love's best habit is in seeming trust, And age in love loves not to have years told: Therefore I lie with her and she with me, And in our faults by lies we flatter'd be. Όταν η αγάπη μου ορκίζεται πως είναι καμωμένη από αλήθεια, Εγώ την πιστεύω, κι ας ξέρω ότι λέει ψέματα, ότι μπορεί να σκέφτεται πως είμαι ένας νέος ανυποψίαστος, αμάθητος στου κόσμου τις απατηλές λεπτότητες. Μάταια εγώ νομίζοντας πως νέο με νομίζει, Ενώ ξέρει καλά πως οι μέρες μου έχουν περάσει, τη γλώσσα της που λέει ψέματα απλώς πιστεύω....

Ιδού: Είναι το Κα που σε κάνει Ακροατή… …Εάν το άκουσμα σε διαπερνά, τότε ακροάσαι. Όταν μάθεις ν’ ακούς μπορείς να εκφέρεις τον Λόγο, γιατί Το να ξέρεις ν’ ακούς είναι ύψιστο αγαθό Που λαμπρύνει τον Ακροατή… …αφού έτσι εκδηλώνει απέραντη αγάπη… …Αυτός που μπορεί ν΄ ακούει είναι ο αγαπημένος των Θεών, Και μισούν οι θεοί αυτόν που δεν μπορεί ν’ ακούσει. Επειδή η καρδιά είναι το όργανο της ακοής… Πηγή: Από τις “Παραινέσεις του Ptha – Hotep ” Ο Βεζύρης Φθά Χοτέπ, που υπηρέτησε τον Φαραώ Ιζέζι πριν από 4500 χρόνια περίπου, έγραψε τις «Παραινέσεις» προς τον γιό του σε 37 αποφθέγματα. Σε αυτές αναλύονται οι ανθρώπινες σχέσεις. Σώζονται 4 αντίγραφα σε τρία διαφορετικά μουσεία. Το πληρέστερο, απ’ όπου και η μετάφραση, φυλάσσεται με τον πάπυρο Prisse στην Bibliothéque Nationale, στο Παρίσι. Το Κα εκφράζει την Αρμονία στον Κόσμο και κατέχει σημαντική θέση στην Αιγυπτιακή Θεολογία.

HAD I the heavens' embroidered cloths, Enwrought with golden and silver light, The blue and the dim and the dark cloths Of night and light and the half-light, I would spread the cloths under your feet; But I, being poor, have only my dreams; I have spread my dreams under your feet; Tread softly because you tread on my dreams . Αν είχα φορεσιά κεντημένη στον Παράδεισο, δουλεμένη με φως από μάλαμα και ασήμι, Τα μπλε και τα θαμπά και τα βαθύχρωμα ρούχα της νύχτας, της μέρας και του μισοσκόταδου, θα τα 'στρωνα κάτω από τα πόδια σου. Μια και είμαι, όμως, φτωχός, μόνο όνειρα έχω. Έτσι άπλωσα τα όνειρα μου κάτω από τα πόδια σου. Βάδισε απαλά γιατί πατάς πάνω στα όνειρά μου. Source: Από το ομώνυμο ποίημα του  William Butler Yeats . Η απόδοση στα Ελληνικά έγινε από εμένα. Όπως απαγγέλλεται στην ταινία "84 Charing Cross Road (1987)" από τον Sir Anthony Hopkins ps . Πατώντας το πλήκτρο  cc  εμφανίζεται το ποίημα υποτιτλισμένο

Seigneur, fais de moi un instrument de ta paix, Là où est la haine, que je mette l'amour. Là où est l'offense, que je mette le pardon. Là où est la discorde, que je mette l'union. Là où est l'erreur, que je mette la vérité. Là où est le doute, que je mette la foi. Là où est le désespoir, que je mette l'espérance. Là où sont les ténèbres, que je mette la lumière. Là où est la tristesse, que je mette la joie. O Seigneur, que je ne cherche pas tant à être consolé qu'à consoler, à être compris qu'à comprendre, à être aimé qu'à aimer. Car c'est en se donnant qu'on reçoit, c'est en s'oubliant qu'on se retrouve, c'est en pardonnant qu'on est pardonné, c'est en mourant qu'on ressuscite à l'éternelle vie. Κύριε, κάνε με όργανο της γαλήνης Σου Να σπείρω όπου υπάρχει μίσος, την αγάπη όπου υπάρχει προσβολή, τη συγχώρεση όπου υπάρχει αταξία, την ενότητα όπου υπάρχει το λάθος, την αλήθεια όπου υπάρχει α...

Έχετε γράψει για την παρηγορητική δύναμη της φιλοσοφίας. Θεωρείτε ότι η φιλοσοφία προσφέρει στήριγµα σε καιρούς κρίσης και απογοήτευσης; "Υπάρχει ένα πρόβλημα µε τον όρο "φιλοσοφία", μερικοί την αντιμετωπίζουν λες και είναι µόνο ένα πράγµα, ενώ δεν είναι. Είναι σαν να ρωτάς "είναι καλή η λογοτεχνία;". Εξαρτάται για ποιο βιβλίο μιλάμε; Η φιλοσοφία δεν είναι παρά οι λέξεις που αντανακλούν τη δράση και τη σκέψη χιλιάδων ανθρώπων σε ένα χρο¬νικό διάστημα περισσότερο από 2.000 χρό¬νια. Υπάρχει πράγματι φιλοσοφία που μπο¬ρεί να µας βοηθήσει, και ειδικά σε εσάς τους Έλληνες είναι γνώριμη. Είναι η φιλοσοφία που άρχισε στην Αθήνα µε τον Σωκράτη, συ¬νέχισε µε τον Επίκουρο, ταξίδεψε στη Ρώμη και στους Λατίνους Στωικούς και αναδύθη¬κε ξανά στην κεντρική Ευρώπη µε τον Νίτσε και τον Σοπενχάουερ στον 190 αιώνα. Μιλάω για µια φιλοσοφία που ενδιαφέρεται για τα προβλήματα στην καθημερινή ζωή. Σήμερα όμως πάρα πολύ λίγοι άνθρω¬ποι υπηρετούν αυτό το φιλοσοφικό όραμα, ίσως επειδή ...

136. Der Eine sucht einen Geburtshelfer für seine Gedanken, der Andre Einen, dem er helfen kann: so entsteht ein gutes Gesprüch. Ο ένας ψάχνει μια μαμμή για τις σκέψεις του, ό άλλος κάποιον τον οποίο μπορεί να βοηθήσει: έτσι γεννιέται μια καλή κουβέντα. 125. Wenn wir über Jemanden umlernen müssen, so rechnen wir ihm die Unbequemlichkeit hart an, die er uns damit macht. Όταν πρέπει ν’ αλλάξουμε τη γνώμη μας για κάποιον, του καταλογίζουμε βαριά το ξεβόλεμα που μας προκαλεί. 98. Wenn man sein Gewissen dressirt, so k ü sst es uns zugleich, indem es beisst. Όταν γυμνάσει κανείς τη συνείδηση του, αυτή μας φυλάει την ίδια στιγμή που μας δαγκώνει. 68. "Das habe ich gethan" sagt mein Ged ä chtniss. Das kann ich nicht gethan haben - sagt mein Stolz und bleibt unerbittlich. Endlich - giebt das Ged ä chtniss nach. «Αυτό έκανα» λέει η μνήμη μου. «Δεν μπορεί να το έκανα αυτό» - λέει η περηφάνια μου και παραμένει άτεγκτη. Στο τέλος – μνήμη υποχωρεί. Πηγή : Spr ä che und Zwischensp...